Jarenlang was ik alleen maar aan het geven en durfde ik niets te ontvangen. Ik vond het lastig om een goede prijs te vragen voor mijn werk. Ik durfde zelden nee te zeggen. Ik betaalde ik alles voor iedereen. Discussie gesloten. (is nooit geopend zelfs). Er zijn drie specifieke momenten binnen één jaar die een doorbraak hebben gebracht hierin en die ervoor hebben gezorgd dat ik inmiddels mag ontvangen. Deze wil ik graag met je delen.

Moment 1: Sparren met mijn mastermind groep

Het eerste moment was tijdens een avond met mijn mastermind groepje. Zij vertelden me dat ik altijd wilde betalen omdat ik daarmee de controle kon houden over de relatie. BAM. Een rechtse. Die kwam hard aan. Ik wist direct dat ze gelijk hadden. Door mijn jeugd heb ik vroeger veel moeite gehad met vertrouwen en overgave. En door zelf alles te betalen stond ik nooit in de schuld bij iemand. Ik behield de controle.

Moment 2: Surinaams eten halen

Het tweede moment was toen Sanne (mijn liefste) en ik bij het gezin van mijn zus zou eten. We hadden een goed plan: het zou Surinaams worden. Mijn zus en ik stapten in de auto en tien minuten later stonden we bij de Surinamer. Ik bestelde en wilde afrekenen. Mijn zus antwoordde dat zij graag wilde betalen. Belachelijk. Absoluut niet. Vervolgens betaalde ik voordat m’n zus de kans had gehad om te betalen. Later hoorde ik van Sanne dat m’n zus aan haar had gevraagd of ze mocht meebetalen. Ze vroeg het niet meer aan mij, want ze wist wat het antwoord was. Pijnlijk! Ik ontnam mijn zus, waar ik zielsveel van hou, de kans om iets terug te geven en bij te dragen. En dat terwijl we een gelijkwaardige relatie hebben.

Moment 3: Karakterweekeind in Schotland

Het derde moment heeft de meeste impact op me gehad. In april 2015 ben ik met een karakterweekeind van de 4e Musketier naar de Schotse hooglanden geweest. Om daar met een groep mannen drie dagen lang te hiken met 20kg bagage op m’n rug. Mijn goede vriend Hugo Bakker was mee. Na anderhalf uur lopen op de eerste dag sprong ik over een rivier. Toen mijn voet de grond raakte klapte mijn enkel dubbel. KNAK. AU. Pijnlijk. Maar we moest nog zo’n 40 kilometer. Enkel ingetapet, tanden op elkaar en doorgaan. Dat ging eigenlijk best prima.

De dag erna was mijn enkel wel wat pijnlijk maar niet zo pijnlijk dat ik niet meer kon lopen. En dus gingen we vol goede moed op weg. Toen we een hoge berg op klommen liep ik voorop. Ik zou wel even laten zien dat ik een bikkel was. Naar boven ging prima. Aan de andere kant van de berg moesten we ook weer naar beneden. Dat ging minder. Strompelend over de losse keien moest ik bij iedere stap pijn incasseren. Dit was niet vol te houden. Kiezen op elkaar en gewoon doorlopen. Na honderd meter gestrompeld te hebben vroeg iemand uit de groep achter ons (de ‘vegers’) of hij m’n tas over kon nemen. Belachelijk. Doe normaal. Ik laat wel even zien dat ik het zelf kan. En dus ging ik door. Stap voor stap.

“Je zou ons een plezier doen als jij je tas afgeeft”

Tien minuten verder riep een van de vegers; ‘Je zou ons een plezier doen als jij je tas af geeft. Dan kunnen we wat sneller lopen. Je bent ons meer tot last door de tas zelf te willen dragen dan door deze af te geven’. Ah. Ik was hun dus tot last door zelf mijn tas te blijven vast houden. Dat kon ik niet hebben. Maar afgeven was ook zo’n grote stap. Dat zou ik, Dé Bart van den Belt van de Schotse Hooglanden’, toch niet zomaar kunnen laten gebeuren. Hugo keek me aan en gaf me een knikje. Afgeven die hap. En dat deed ik. Op het moment dat ik mijn tas los liet brak er iets in me. Honderden meters lang stroomden de tranen over m’n wangen. Dat was op de steile bergrichel nog gevaarlijk ook. Hugo bleef de hele tijd naast me lopen. En dat terwijl hij echt een atleet is en veel sneller kan. Held.

Deze laatste ervaring is beslissend geweest om te leren ontvangen en mezelf over te geven. Ik ben er nog niet, maar het begin is gemaakt.

Heb jij wel eens moeite met durven vragen of ontvangen?
Laat je reactie achter: ik reageer persoonlijk!

11 antwoorden
  1. Emiel Mastenbroek

    1 reactie
    Emiel Mastenbroek zegt:

    Hallo Bart, Ook ik was er bij in Schotland. RESPECT voor jou.Voor je inzet, houding en toch ook vooral mens zijn.
    Mijn Waterloo vond ik toen ik mijn tas moest afgeven aan mijn zoon van 15 jaar : de BIKKEL !
    Maar ook hier de les : durf dingen los te laten en heb vertrouwen . Vertrouw op God en ontvang de Zegen.

    Beantwoorden
  2. Marcel Karger

    1 reactie
    Marcel Karger zegt:

    Dit komt mij erg bekend voor. Heb het zelf ook meegemaakt.
    Wilde alles zelf doen, mezelf bewijzen aan anderen.
    Dit heeft mij toen in het werk wel een gigantische burn-out met PTSS opgeleverd.
    Tijdens het verwerken van de Burn-out, dit heeft 3 jaar geduurd, ben ik er wel achter gekomen
    dat het veel te maken had met mijn jeugd en opvoeding.
    Ik ben nu alweer een paar jaar aan het werk en moet zeggen ik heb veel van de burn-out geleerd.
    Je kunt niet alles meteen goed doen, je moet niet te bang zijn om hulp te vragen en fouten te maken
    en je moet accepteren dat je niet alles alleen kunt doen.
    Ik ben helaas door schade en schande wijs geworden maar heb ervan geleerd.
    Groeten Marcel

    Beantwoorden
  3. Hugo

    2 reacties
    Hugo zegt:

    Hoi Bart, mooi verhaal en ja, ik was er bij. Het was prachtig om jouw proces te zien; hoe je zelf je levensles haalde uit de tocht in Schotland. De andere doorbraken maken je verhaal compleet en ik kijk uit naar je volgende stap!

    groet, Hugo

    Beantwoorden
  4. Hanke den Boer

    1 reactie
    Hanke den Boer zegt:

    Nou Bart ik herken veel. Ik doe altijd alles wel zelf, ben graag zelfstandig. M’n wasmachine pomp stuk? Ik kijk op internet en zet er een nieuwe in. Even iets zwaars tillen? Nee ik ga de buurman echt niet halen.
    Ik kan best een etentje accepteren maar ik betaal de volgende keer. Stel je voor dat iemand mij een profiteur noemt…. Nou heeft de ander véél meer geld te besteden maar dan juist heb ik dat gevoel.
    Ik wil een ander nooit tot last zijn. Zelfs vroeger op mijn stage heb ik letterlijk gezegd ‘ ik moet een paar opdrachten doen maar verder heb je geen last van me hoor”
    Afgelopen maand heb ik mijn 4e rughernia in 3jaar tijd gehad. Ja dat zware tillen heeft er bij de eerste twee wel mee te maken gehad. Nu bij de 4e kon ik ondanks morfine een maand lang alleen maar liggen. Mijn les van duidelijk. Ik woon alleen en had hulp nodig. Accepteren dat er ineens familie, vrienden en kennissen in je keuken staan te koken, het huishouden en boodschappen doen. Zorgen dat er doktoren aan huis kwamen enz. Ik kon niet anders dan er blij mee zijn en tegelijkertijd me erg bezwaard voelen.
    Maar ik merkte ook dat mensen het fijn vonden om iets te betekenen voor een ander.
    Ik ben nu geopereerd en herstellende. Mijn les heb ik geleerd samen met het inzicht dat je sommige dingen toch niet kunt veranderen en dus maar moet nemen zoals het is. Zoals mijn startende bedrijf die het vooral van de maand september juist moet hebben omdat dan ouders en kinderen weer met hun sporten en clubjes beginnen. Loslaten en vertrouwen hebben. En wat blijkt, de eerste klanten hebben zich uit het niets aangemeld. Het komt zoals het komt……..
    Groetjes Hanke

    Beantwoorden
    • Bart van den Belt

      119 reacties
      Bart van den Belt zegt:

      Hoi Hanke,

      Dank voor je prachtige reactie. Iemand zei ooit tegen me: ‘Laat de weg zich ontvouwen’. Dat is exact wat je doet: mooi!

      Groeten,
      Bart

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *